Tænastan Guði til heiðurs

Másin legði at í Hattarvík. Hetta var mín fyrsta vitjan í kallinum. Hevði ongantíð verið í Fugloynni, so kunnleikin til oynna og fólkið var ikki stórur. Fitt av fólki stóð á lendingini og tók ímóti bátinum.

Komin í land trínur ein eldri maður fram og býður mær vælkomnum. “Eg skal bera kuffertið hjá tygum”. Hin eldri maðurin sá, at júst hesi orðini komu óvæntað. “Tað er siðvenjan, at vit bera kuffertið hjá presti. Tað er ein kirkjulig tænasta.”

Nú kunnu vit meta rættiliga ymiskt um hetta fyribrigdið. Kann prestur ikki sjálvur bera sítt egna kuffert? Sjálvandi kunnu vit bera kuffertið, men í veruleikanum snýr henda tænastan seg um nakað heilt annað.

Hin kristna trúgvin er í mangar mátar vorðin ein streymur av orðum. Orð eru góð, tey eru neyðug. Men, hin kristna trúgvin er mikið meira. Tænastan er ein beinleiðis fylgja av trúnni. Tænastan ger orðini sjónlig, annars kunnu tey hvørva út í tóman heim.

At kuffertið verður borið er mikið meira enn ein tænasta mótvegis presti. Skriftin talar um virðing fyri teimum, ið standa fyri. Virðingin vísir loksins á Guð, ið kallar hin einstaka til tænastu.

Tað er annars væl vitnað í skriftini, at vit við at tæna okkara medmenniskjum tæna Guði. Á ein hátt hava vit lyndi at gloyma tænastuna, ella vit seta hana til síðis. Hin kristna trúgvin er vorðin málslig og trínur fram í orðum. Vit prædika, vitna og syngja.

Eyðvitað skulu vit prædika, vitna og syngja. Men spurningurin er, um alt harvið er gjørt? Ápostulin Jákup minnir á, at trúgv uttan gerningar er deyð trúgv.

Talan er um gudfrøði, ið krevur drúgva viðgerð. Á hesum sinni verður einans staðfest, at gerningarnir mótvegis næsta okkara nema trúnna.

Frá barnaárum lærdu vit orð Jesu og vóru hugtikin. Ein skál av køldum vatni givin til ein av Jesu smáu fær sína løn. Ein skál av køldum vatni hugsa vit. Tað er sum um henda skálin er skolað burtur í øllum regninum.

Nakað tað sama er við tænastuni sum heild. Hon hoyrist ikki altíð, og viðhvørt er hon ósjónlig. Tað fær ikki góða umtalu í skriftini, um vit fyrst blása í lúður og síðani fara til verka.

Tað liggur til menniskju, at vit meta nøkur størv og nøkur yrki fínari enn onnur. Tíbetur er hesin hugburðurin víkjandi. Tey flestu velja í dag eina útbúgving ella eitt starv, ið tiltalar og dregur. Tað verður mett umráðandi, at vit trívast bæði í arbeiði og frítíð.

Eisini í kristnum verki síggja vit hetta sama. Eftir ein fyrilestur, ið eggjaði til virknan leiklut í kirkjuliðinum, varð spurt, hví einans tænastur, sum eingin tímdi at gera, vórðu nevndar. Ein slík tænasta var t.d. at vaksa gólv og halda halgidómin reinan. Var einki annað at gera?

Danski biskupurin, Steen Skovsgaard, hevur orðað tíggju setningar. Ætlan hansara er at flyta nøkur mørk. Ein av hesum setningum ljóðar : “Ver fúsur at gera eitt arbeiði, sum eingin annar tímir.”

Er tað rætt, at ein av kirkjunnar hægstu orðar ein slíkan setning? Eisini her ræður um dirvi til hugsan uttan fordómar. Tað kann væl vera, at ein prestur ella trúboðari ger nógv meira, enn vit mangan hugsa ella geva gætur.

Síggi fyri mær eina kvinnu, ið taldist millum tey stillu í landinum. Hon virkaði í einum gudshúsi og tað var sjáldan, vit hoyrdu málið í henni. Undraðist yvir, hví hon altíð var so tíðliga í húsinum, langt áðrenn møti byrjaði. Ikki einans tað. Hon var altíð millum tey seinastu, ið fór heim eftir loknan fund.

Nógv ár seinri varð loyndarmálið greinað. Hon kendi tað sum sítt kall, sína gudstænastu, at húsið var opið, heitt og reint. Lutur hennara var praktiskur, og tað er ein vitnisburður, ið vit minnast.

Havi lisið, at orðini einans telja 7%. Skulu vit økja um góðskuna í prædikuni / vitnisburðinum, so mega vit staðfesta orðini í verki. Ein fysisk tænasta, har vit eru hjástødd mitt í tilveruni, faldar dygdina fleiri ferðir tey 7 prosentini.

Ella sagt á annan hátt. Vit hava øll dygdir, og tað er ikki neyðugt at øll gera tað sama. Tað finst eingin lítil tænasta fyri Kristus. Alt, ið verður gjørt av einum reinum hjarta í Jesu navni, er stórt og dýrabart. Men tað krevst, at vit eru sonn í tænastuni, bæði í orðum og verki. Amen.

Orðið : “Um einhvør talar, tá tali hann sum Guðs orð; um einhvør hevur eina tænastu, tá tæni hann eftir teirri megi, sum Guð gevur, til tess at Guð má vera æraður í øllum lutum fyri Jesus Krist.” (1. Pætursbræv 4,11)

Jógvan Fríðriksson, biskupur

Aftur