Sæddur og nevndur við navni

Omanfyri skýggini er himmalin bláur. Ávegis uppeftir kann ein ferð við flogfarinum kennast órógvandi og myrk. Vit síggja ikki stórvegis og eru sperd. Viðhvørt rullar og fólk eru friðarlig. Soleiðis gongur tað, og løtan kennist drúgv.

Brádliga lýsnar og ljósið er fagurt. Sólin sendur sínar geislar, og friður valdar aftur í sál og sinni. Ljósið er unniligt, og alt er hugaligari. Samtalan vaknar, og lagið er betri.

Tilveran á jørðini er skiftandi. Dagarnir eru ymiskir. Viðhvørt gongst til vildar. Aðrar tíðir er støðan minni góð. Tað vignast ikki. Sjómenn tosa um líkindi at sigla. Tað er væl sjógvað og góð sigling. Tað er andróður og ivasom líkindi um nøv og nes.

So mangt ymiskt kann ávirka dagin. Viðhvørt eru vit kedd og misnøgd við okkum sjálvi. Aðrar tíðir eru vit vónsvikin, tí vit mettu okkum órættvíst viðfarin. Ein annar møguleiki er eyðvitað, at vit sjálvi eru orsøk til, at onnur eru kedd. Tað keðiliga smittar. Sáa vit mistreysti, so veksur mistreysti í okkara egna jørðildi.

Kynstrið at liva er at vera størri enn ummælið av einum sjálvum. Eitt gott ummælið kann gera fólk hástór av lyndi og hugsan. Tað letur seg gera at vaksa upp um seg sjálvan. At hava eina tignarliga fatan av sær sjálvum er vandamikið, tí sjálvt lívið eigur at vera størri enn ummælið. Hástórt lyndi ger tilveruna minni. Minkar tilveran ella virðið av tilveruni, so minka medmenniskju okkara samsvarandi. Hástórt lyndi sær fjøld av smáum fólkum.

Kynstrið at liva er at vera størri enn mín egna spegilsmynd. Viðhvørt hyggja vit í spegilin og eru skelkað. Andlitið tykist avlagað, og rukkurnar fleiri í tali. Sum við útsjóndini, á sama hátt við okkara innara menniskja. Vit eru miseydnað og fella ein harðan dóm yvir okkum sjálvi. Vit síggja mistøkini, føllini og fylgjurnar. Vit megna ikki tilveruna, og hetta kann ganga út yvir umhvørvið. Eisini tað keðiliga smittar.

Jesus var øðrvísi. Lív hansara á jørðini var størri enn ummælið. Nógv góð orð eru skrivað og søgd um Jesus. Tey eru sonn, men sannleikin er størri. Jesus er sjálvt lívið, og lívið er størri enn orðini um lívið.

Jesus var øðrvísi, sjálvt um hann ikki einans fekk føgur orð og sømiliga viðferð. Hann varð háðaður, vanvirdur og rikin burtur. Loksins krossfestur, - ein deyði, ið var ætlaður brotsmonnum fyri skemdargerðir.

Tað stóra við Jesusi er, at hann megnaði kynstrið at síggja tað virðið, ið hin einstaki ber í sær sjálvum. Jesus sá, og eygu hansara síggja altíð tað góða ella síggja tað ringa soleiðis, at tað kann gerast betri og verða gott.

Gluggin, ið Jesus hyggur út ígjøgnum, tá hann sær út yvir tilveruna, eitur náði og fyrigeving syndanna. Hann er náðin og sannleikin vára vegna. Í sær sjálvum er Jesus tignarligur, hann er sonur Guðs. Hansara tign verður góðskrivað menniskjum, so vit, ið ikki eru fullkomin, fáa lut í hansara fullkomuleika.

Har náðin verður plantað, grør vónin. Har fyrigeving verður sáað, sprettur gleðin og nøgdsemi.

Ein dagin Jesus fór inn í Jeriko, sá hann ein tollara. Tollarar vóru flokkaðir í bólki saman við syndarum.

Sakeus var lítil av vøkstri, so hann kleyv upp í eitt morberjatræ til tess at fáa Jesus at síggja. Sakeus ynskti at síggja Jesus.

Eisini rundan um eitt tílíkt ynski er Jesus øðrvísi. Skrivað stendur, at Jesus bar eyga við Sakeus og nevndi hann við navni. Sakeus, skunda tær og kom niður úr trænum,  tí í dag má eg koma at gista í tínum húsi.

Jesus kallaði á ein tollara og fór á gátt hjá honum. Jesus vitjaði heim Sakeusar, sjálvt um onnur hildu, at hann var farin inn á gólvið hjá einum syndigum manni.

Sæddur og nevndur við navni. Tvinni týðandi fyribrigdi.

At onkur sær meg glaðan og vælnøgdan skapar ein heim av gleði. At onkur sær meg keddan, hugtungan og grátandi. Tað ger nakað við okkum, tá onkur eina miseydnaða løtu ber yvir við okkum, sigur nøkur vøkur orð ella rættur okkum hondina.

At verða sæddur er tað sama sum at kenna seg livandi, elskaðan og góðkendan.

At onkur nevnir mítt navn. Ein staðfesting av, at eri er til. Nevndur við navni, - ikki umlopin ella gloymdur. Mítt navn í rúgvuni, - taldur við.

Tað er júst hetta, ið ger Jesus stóran og dýrabaran. Vit verða sædd og nevnd við navni. Tað er júst soleiðis frelsarin er, - hann, ið er góður við hvørt menniskja. Amen.

Orðið : “Sakeus, skunda tær og kom niður, tí at í dag má eg koma at gista í tínum húsi.” (Lukas 19,5)

Jógvan Fríðriksson, biskupur

Aftur